هر از گاهی میام و آرشیو وبلاگمو زیر و رو می کنم. گاهی تعجب می کنم از چیزایی که نوشتم. می گم یعنی من بودم. گاهی یاد خاطره های خوب و بدم می افتم. یاد دوستایی که دیگه ازشون خبر ندارم و خیلی چیزا. 

نمی دونم چی باعث می شه بعد از این همه سال ( فکر کنم 7 سال شد) اینجا رو نگه داشتم. وقتی دیگه وبلاگ از رونق افتاده و جاش رو فیس بوک و پلاس و گودر خدابیامرز گرفتن. وقتی خیلی دوستای قدیم سال به سال وبلاگشون به روز نمی شه. وقتی دیگه خبری از اون جو دوست داشتنی و بی ریا و گرم وبلاگی نیست.

ولی می دونم هیچ وقت هیچ جا اندازه این وبلاگ احساس راحتی نکردم. هنوز وقتی پست هام و کامنتای دوستامو می خونم یه حس گرم جریان پیدا می کنه توی تموم ذهن و بدنم. 

با اینکه گودر رو خیلی دوست داشتم و هنوزم بابت نبودنش ناراحتم ولی اونم جای وبلاگم رو برام نگرفت. واسه همین جرات نکردم برم از اینجا، ببندمش یا کلا بی خیالش بشم و ولش کنم به امان خدا.

دلم خوشه به همین سر زدن های گاه و بی گاه ، پست های یهویی و زیر و رو کردن آرشیوی که حالا شده آیینه خودم. آیینه کسی که 7 سال از عمرش توی این وبلاگ ثبت شده. با همه خوبی ها و بدی هاش. 

پس زنده باد وبلاگ!

یه ایمیل برام اومده از این شما یادتون نمیاد ها. البته من همش یادم بود :)
می خونم و می خندم و انگار می رم به همون روزا. غرق می شم توی خاطرات. 
به خودم می گم یعنی بچه های این دوره و زمونه هم 20 سال بعد از این خاطره ها دارن. از اینا که هی بگن و هم بخندن و هم گاهی یه کم ته دلشون غمگین بشه. 
یعنی اینطور خاطره باز می شن مثل ما. بچه های الان با ما خیلی فرق دارن. دیگه اسباب بازی ها خوشحالشون نمی کنه.هرچی می خوان دم دستشونه و فکر نمی کنم روز و شب توی رویای یه وسیله یا لباس سر کنن تا بالاخره واسه شاگرد اولی جایزه بگیرن. 
مثل ما امکاناتشون محدود نیست. اما احساس می کنم ما بچه های خوشبخت تری بودیم. با اینکه روزامون سخت بود اما خیلی کودکی می کردیم. شاید واسه همینه اینقدر خاطره داریم. 
آقای حکایتی می گفت شما بچه های خیلی خوبی بودین. همه مشکلات رو درک می کردین و می فهمیدین اما کودکی هم می کردین. نمی ذاشتین کودکیتون از بین بره.

عاشق این بخش از دعای عرفه ام:

خدایا! مرا به که وا می‎گذاری؟ آیا به خویشاوندی که پیوند خویشاوندی را خواهد گسست؟ یا به بیگانه که بر من بر آشفتد؟ یا به کسانی که مرا به استضعاف و استثمار کشانند؟ در صورتی که تو پروردگار من و مالک سرنوشت منی؟

"تهران خراب شده"،"مرده شور این شهرو ببره"، "اینجام جاست". 

نمی دونم... دست خودم نیست. وقتی همچین جمله هایی می شنوم دلم می گیره. واسه تهران. واسه شهرم.

من اهل تهرانم. بچه تهرانم.جد در جدم تهرانی بودن. به قول سینا دادخواه توی کتاب "یوسف آباد خیابان سی و سوم"، تهران توی خون منه. شاید برای همینه برام مثل یه موجود جونداره که دلش از این همه بی رحمی ما می گیره. گاهی فکر می کنم گریه هم می کنه. 

حرفی نیست... ترافیک دیوانه مون کرده، خونه های در هم و برهم و کوچه های کج و کوله حتی من عاشق تهران رو هم دلزده می کنه. وقتی از بالای برج میلاد به شهرم نگاه کردم چشمم خسته شد از این همه زشتی آشکار. 

اما تقصیر تهران چیه؟ تقصیر خاکش، زمینش چیه. خاکی که دامنگیره. مهربونه. 

تهران ما، یه روزی شهره بود به هوای خوب و باغ های پر درختش که حالا شدن عکس روی دیوار تک و توک عکاسخونه های قدیمی شهر و کتاب های مثلا تهران شناسی.

شهر ما یه وقتی اینقدر پاک بود که وای میستادی وسط میدون ارگ و البرز رو می دیدی که وایساده پشت شهر. عین کوه!

شهر ما تا همین چند سال پیش میدون توپخونه ای داشت با یه ساعت زنگ دار بزرگ و قشنگ که صدای زنگش توی هر ساعت خاطره بچگی های منه. می شد توی شمرونش یه نفس عمیق هوای پاک کشید.

حالا تهران من زیر بار این همه مهاجرت، آدمایی که افتادن به جونش به طمع ملک و برج و مجتمع تجاری، کمر خم کرده.

این دود ماشین های ماست که تهران رو داره خفه می کنه و به سرفه اش انداخته. دستای بی رحم ماست که درختای شهرمون رو کشته و حالا تهران براشون عزاداره.تازه باید این همه فجش و بد و بیراه رو هم به جون بخره و دم نزنه. چه تحملی داری تهران. 

تهران من روزی خیلی قشنگ بوده، هنوزم قشنگه. تهران من زیباترین شهر دنیاست. اگه ما بذاریم.