آن زمان که روزهای تو ره بدانجا نمی برند که بايد،

وقتی که حجاب ابرهای انبوه، آسمان را

نهان می دارد،

صبور باش.

و چون آن که بر آن می کوشی بر نمی دهد،

هنگامی که گرفتگی پيشانی بر گشادگی لب فزونی می يابد،

و آن لحظه که می پنداری همه چيز فرو می پاشد،

آری صبور باش.

نوميدی اگر گاه به دل نشيند چه باک

دست از طلب نبايد داشت

که خورشيد همواره در آسمان است

و پيوسته در جايی می درخشد.

دست فراز آر ،به جان بکوش

پرده های ابر بدر

و پيوسته به خاطر نگه دار:

هر روز به تمامی فرصتی ديگر است.