امروز خبری خوندم که نتونستم در موردش ننويسم. اينقدر دلم رو به درد آورده که ...

خبر اينه که دکتر حسن نمکدوست، استاد دانشکده علوم ارتباطات دانشگاه علامه طباطبايی اخراج شد. البته به حکم رئيس جديد دانشگاه يعنی حجت الاسلام شريعتی.

دکتر نمکدوست توی همين دانشکده استاد من بود و به جرات می تونم بگم که بهترين استادمون بود. با معلومات بسيار عالی که باعث شد بهترين پژوهشگر سال بشه. از طرف ديگه محبوب ترين استادمون هم بود. بارها توی نظر سنجی های داخل دانشکده بچه ها بهش رای داده بودن. آنقدر دوستش داشتن که کلاساش هميشه پر از دانشجو بود. شايد مهمترين دليلش هم احترامی بود که به شخصيت دانشجو می ذاشت و به حرمت کلاس.

و حالا اين استاد اخراج شده . کسی که هيچ وقت درساش از يادم نمی ره. کسی که يکی از بهترين روزنامه نگارای ايرانه و هنوز وقتی می خوام چيزی در قالب مقاله بنويسم، حرفاش مو به مو به يادم می ياد.

استاد نمکدوست به بهانه اين اخراج شده که در مدت دانشجويی دکترا، استاد بوده. من که دانشجوی اون دانشکده بودم ديدم که چندين استادمون همينطور بودن و در مقابل کسانی بودن که دکتراشون رو گرفته بودن اما دريغ از يک ذره اطلاعات به روز و اخلاق استادی.

چه بر سرمون داره می ياد؟ اينها چه چيزی رو نشونه گرفتن؟ تمام حرمت و منابع علمی ايران رو؟ چرا به خودشون اجازه می دن که با همچين آدهايی اين کار رو بکنن؟

تمام اين مدت اين جمله امام علی (ع) توی ذهنم می چرخه: (( هر کس کلمه ای به من آموخت، مرا بنده خود ساخت.))